“Ένας υπόγειος παλμός διαπερνά το Palm Trees, καθώς οι Virtual Nobodies ισορροπούν ανάμεσα σε νοσταλγία και ψυχρή, σχεδόν αποστασιοποιημένη ευφορία. Η μελωδία ξετυλίγεται με διακριτική αυτοπεποίθηση, αποφεύγοντας την κορύφωση και επενδύοντας αντ’ αυτού σε μια υπνωτική επανάληψη που λειτουργεί περισσότερο ως διάθεση παρά ως αφήγηση. Τα φωνητικά, εύθραυστα αλλά ελεγχόμενα, αιωρούνται πάνω από τον ρυθμό σαν ανάμνηση που αρνείται να ξεθωριάσει. Είναι ένα κομμάτι που δεν επιδιώκει να σε κατακτήσει· σε αφήνει απλώς να χαθείς μέσα του.”

-Nagamag.com