“Στο PTSD, ο DanimaL δεν χρησιμοποιεί τη μελαγχολία ως αισθητικό φίλτρο αλλά ως δομικό υλικό. Η υπέροχη νοσταλγική μελωδία δεν λειτουργεί ως διακόσμηση αλλά ως τραύμα ανοιχτό, που αποκτά φωνή. Τα πληθωρικά, σχεδόν καταγγελτικά φωνητικά σπάνε σε αιχμές έντασης, διεκδικώντας δικαίωση με εκφραστικότητα που αγγίζει τα όρια της έκρηξης. Η αφήγηση μοιάζει βιωματική, χωρίς ωραιοποιήσεις, και σε τραβά μέσα της. Ο ρυθμός, σταθερός αλλά φορτισμένος, λειτουργεί σαν παλμός που δεν ησυχάζει, κρατώντας την αδρεναλίνη σε διαρκή εγρήγορση και μετατρέποντας την εσωτερική σύγκρουση σε μια επιβλητική, σχεδόν κινηματογραφική κορύφωση.”

-Nagamag.com