“Στο Antarctica, ο Paul Seba χτίζει μια μελαγχολία που δεν βαραίνει αλλά αιωρείται. Το πιάνο κινείται σε μινιμαλιστικούς κύκλους, σαν παγωμένος αέρας που σαρώνει ένα άδειο τοπίο, αφήνοντας πίσω του ίχνη μνήμης. Οι νότες δεν πιέζουν το συναίσθημα· το υπονοούν, επιτρέποντας στις αναμνήσεις να αναδυθούν μόνες τους και στα ξεχασμένα όνειρα να επιστρέψουν. Υπάρχει μια ήσυχη ανθεκτικότητα στον ρυθμό, μια αίσθηση ότι μέσα από τη γαλήνη κρύβεται η δύναμη να συνεχίσεις. Είναι μουσική που δεν ζητά προσοχή αλλά τη διεκδικεί αθόρυβα, σαν μια προσωπική εξομολόγηση μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας.”

-Nagamag.com