“Στο “Aria Variata, BWV 989”, οι Bach jazz—μέσα από μια jazz ανάγνωση— μετατοπίζονται από τη μαθηματική αυστηρότητα σε μια πιο ρευστή, σχεδόν υπνωτική αφήγηση. Οι φράσεις του πιάνου κυλούν με διαύγεια, αποφεύγοντας τον επιτηδευμένο λυρισμό, ενώ οι διακριτικές μετατοπίσεις στη μελωδία λειτουργούν σαν μικρές αφυπνίσεις μέσα στην ηρεμία. Ο ρυθμός διατηρεί μια ανάλαφρη ζωντάνια, χωρίς να χάνει τον στοχαστικό του πυρήνα, δημιουργώντας έναν χώρο όπου η γαλήνη δεν είναι στατική αλλά διαρκώς εξελισσόμενη — σαν μια ήσυχη, καθημερινή ομορφιά που επιμένει.”

-Nagamag.com